Proefvakantie
Een paar weken geleden hebben we een klein voorschot genomen op onze kampeervakantie. We waren namelijk een weekeinde op pad met onze nieuwe vouwwagen. Even uitproberen dus. Binnenkort gaat het echte werk beginnen, maar eerst dus 4 nachten op een mooie landgoedcamping in Drenthe. Een camping met grote plaatsen, waarvan een deel in het bos ligt.
Het bleek bijzonder nuttig te zijn, dat proefkamperen. Van tevoren hadden we een instructiefilmpje bekeken, maar je kon zien dat de man in het filmpje het beslist niet voor de eerste keer deed. Alles ging vanzelf bij hem.
Voordat bij ons alles goed stond, hadden we al twee keer met de leverancier gebeld. Die telefonische hulplijn werkte alvast heel goed. Dat is een belangrijke ervaring.
Verder heeft ons proefdraaien een aantal vragen en één of twee kleine gebreken opgeleverd.
Daarover zijn we met onze specialist in overleg gegaan en het is allemaal naar tevredenheid beantwoord en uitgelegd en enkele zaken worden later verholpen.
Verder hebben we het erg naar onze zin gehad, veel gefietst en gewandeld.
Voor de huishoudelijke zaken hebben we meestal een vaste taakverdeling.
Zo kook Ik en dek de tafel en ruim af, maak ook de ontbijttafel in orde en Gerda zorgt voor de afwas.
Die afspraak hebben we ook deze keer gehandhaafd. Mijn belangrijkste taak is volgens mij het avondeten en gelukkig konden we elke avond uit eten.
Deze aanpak heeft alleen maar voordelen, bijvoorbeeld een flinke vereenvoudiging van de afwas.
U begrijpt: ik heb het beste met Gerda voor.
Allemaal in het kader van: een goede voorbereiding is het halve werk.
Wij voelen ons al een stuk meer ‘vakantieproof’.
Ate Klomp


Wat is een archief toch leuk
Na zes jaar scriba was het ook wel weer eens lekker iets anders te doen. Nu ben ik altijd dol geweest op het werken met een computer. Dat kwam me goed uit bij mijn werk als scriba. Alles ging digitaal, dus dat was mooi meegenomen. Maar wat nu te doen? Er kwam een berichtje in Geandewei dat ‘Het Archief ‘wel wat ‘jonge krachten’ kon gebruiken. Dat was een mooie gelegenheid om mijn behoefte aan computerwerk te voeden. Lezen is ook een hobby van mij en dat leek me ook wel goed uit te komen. Dat klopt.
Toen ik de eerste keer het archief binnen stapte was dat ook zoals ik het me had voorgesteld. Stellingen met mappen met eindeloos veel papieren die voor het grootste deel al mooi uitgezocht en op volgorde waren gezet door de heren Hauke de Vries en Douwe van Solkema. Verder zijn er twee computers en een printer/scanner. Na een inleiding van Douwe mocht ik mijn eigen stick, ingeleverd in voorgaande jaren zelf fatsoeneren.
Wat is dat? Wel, materiaal in het archief wordt natuurlijk maar op één manier opgeslagen. Hoe dan? Eerst op jaar, dan op datum. Dan hebben we een paar vaste begrippen: Agenda, Notulen, Beleidstukken, Informatie bij de agenda, Correspondentie. Dus alle uitnodigingen, kennisgevingen, vergaderingen enzovoort worden veranderd in ‘Agenda’, zo worden verslagen, uittreksel, opmerkingen, samenvattingen bij ons veranderd in ‘Notulen’.
Nou kun je zeggen, is dat nu zo leuk, al dat omzetten? Nou, er komt ook nog wel wat leeswerk bij. We krijgen namelijk ook documenten waar niets op staat. Geen titel, geen datum, zelfs geen naam wie het geschreven heeft. Ja, dan moet je het toch lezen en kijken of je er een datum en titel aan kunt geven. Omdat ik scriba geweest ben kan ik meestal wel ontdekken waar het overgaat en wat voor soort stuk het is. Correspondentie is ook vermakelijk. Krijg je een document waar “Pieterse” opstaat (gefingeerd). Die moet je wel gaan lezen anders weet je niet waar het over gaat. Bij ons komt dan zoiets te staan als 11-05-2012 Brief van KK (Kleine Kerkenraad) aan dhr. Pieterse betreft collectegelden(voorbeeld). Dat doen we bij elke brief of mail die we toegestuurd krijgen. Alles opgeslagen in pdf zodat het niet veranderd kan worden.
Zo krijgen we een uniform ingedeeld archief waar je vrij makkelijk iets in kunt opzoeken. Want dat is natuurlijk wel de bedoeling. Als iemand een vraag heeft dan is het makkelijk te vinden, als de verantwoordelijke figuren destijds wat ingeleverd hebben bij het archief. Anders moeten we ‘Niets ingeleverd’ verkopen. Daar heb ik me wel over verbaasd. Dat sommige groepen niet vanzelf hun materiaal naar het archief sturen.
Toen ik scriba werd hoorde ik van de vorige scriba dat er aan het eind van het jaar verwacht werd dat je je spullen voor het archief inleverde. Dat heb ik dan ook altijd gedaan. Dat hebben we nu veranderd in, je kunt elke dag materiaal inleveren via E: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken. . Als de secretaris ons adres in de verzendlijst zet, krijgen we het automatisch en verspreid over het jaar. Daar is gelukkig al op gereageerd door 1 persoon. Nu de rest nog.
Voorlopig vermaak ik me wel. Ben je ook enthousiast geworden, kom eens praten. We kunnen nog wel een jongeling gebruiken.
Hans Dorsman


Vlag van HOOP
Niemand hoeft in deze tijd uit te leggen hoe belangrijk het is om bemoedigd te worden én om zelf anderen te bemoedigen. En dat gebeurt gelukkig op talloze manieren.
De regenboog is van oudsher hét symbool van hoop, en juist hoop is wat we allemaal nodig hebben.
Sinds vorig jaar, in Corona-tijd, hangen er overal van huizen en gebouwen deze vlaggen van HOOP, onder anderen ook aan de vlaggenmast van de Menorah.
Aan de overkant van de Menorah woont een echtpaar, waarvan de man graag een praatje met Chris maakt als hij bijvoorbeeld voor werkzaamheden uit de kerk komt. Ze zijn lid van een andere kerkgemeenschap, maar hij was altijd heel geïnteresseerd in het wel en wee van onze gemeente. Hij praat daar graag met Chris over. Zijn vrouw was helaas ernstig ziek, vertelde hij. Dat was een reden om hen op een goede zondag de bloemen te brengen, als groet van onze gemeente. Blij verrast waren ze!
Gelukkig gaat het met zijn vrouw steeds beter; ze maakt al weer kleine fietstochtjes.
Op een gegeven moment vroeg de man – een beetje aarzelend – wat we met de vlag zouden gaan doen als de kerk gaat sluiten. Want van die sluiting, daar wist hij alles van. Op de vraag waarom hij dat zo graag wilde, vertelde hij dat – toen zijn vrouw zo ziek was – hij elke morgen als hij wakker werd en de gordijnen open deed, zich getroost voelde door de woorden op die vlag. Wat een bijzonder verzoek, zoiets kun je natuurlijk niet weigeren!
Na overleg heeft Chris op zekere dag de vlag neergehaald en naar het echtpaar gebracht. De man was diep ontroerd en heeft hem in ontvangst genomen met de woorden: “Ik zal hem koesteren!” En nu wappert deze vlag bij hun voordeur aan de andere kant van de straat.
Zo zijn we kerk over grenzen heen, en zo hoort het ook!
Maar…. nu is de vlaggenmast van de Menorah leeg. Dat is kaal. En straks is ook die mast er niet meer. En de Menorah ook niet. Jullie mogen best weten dat ik daar soms heel verdrietig om ben.
En ik denk velen met mij. Maar het is niet anders.
Nu kun je een vlag op twee manieren weghalen: je kunt hem strijken, maar dat doet een leger als het zich overgeeft. En je kunt hem neerhalen, dat doe je bij zonsondergang, als de dag om is.
En hoe verdrietig ik ben en hoe ontheemd ik mij soms ook voel, toch denk ik dat we de vlag van Oost niet moeten strijken, we moeten ons niet overgeven. Integendeel: we halen hem neer, bij zonsondergang, maar wel in de verwachting dat er een nieuwe dag komt, zodat we hem symbolisch weer op kunnen hijsen.
Wat de toekomst brengen zal, hoe alles zal gaan in de kerk van Drachten? Zeg het maar!
In de dienst op Hemelvaartsdag zei ds. Boschma: “Het is alsof je kijkt door een beslagen raam, je ziet alles door een waas. Maar als je goed kijkt zie je dat er op geschreven is: “Ik laat je niet alleen!” En zo is het, daar mogen wij op hopen: Hij laat ons niet alleen! Ook niet als een gebouw van hout en steen gesloopt wordt. We krijgen de kans er samen iets van te maken in de Protestantse gemeente te Drachten. We mogen, we moeten zelfs samen de schouders er onder zetten. En doet u, doe jij dan ook mee? Want bedenk wel: “Geef nooit op, er is altijd hoop!”
Hartelijke groeten,
Coby de Vries


Lentemorgen

je kijkt met nieuwe ogenlentemorgen - ANW (Algemeen Nederlands Woordenboek)
en alles lijkt anders:

opeens schijnt de zon
aarzelend, voorzichtig
door de ochtendmist,
een magisch moment,
want het licht maakt een
nog verborgen landschap
steeds beter zichtbaar,
je ziet de contouren
van dromerige bomen
als de mist verdwijnt.

zachte zonnewarmte
maakt alles wakker,
het duister en de kou
gaan weer plaats maken
voor licht en warmte.

de zon strooit stralende
gele speenkruid-sterren
tussen het glanzende blad,
dotterbloemen aan het water
worden door warmte gewekt,
nieuw groen aan dorre takken
geeft hoop en vertrouwen
voor morgen en
overmorgen…

Aleid Dertien
april 2021


Chocoladeberg
In Nederland is voor veel mensen Pasen een ‘gewoon’ feest geworden, een feest dat bestaat uit een paar vrije dagen, lekker eten en familiebezoek. Dat zal in Coronatijd een beetje anders zijn: mogelijk wat minder familiebezoek deze keer. Maar dat lekkere eten dat zal best wel lukken!
In huis zou de kleur geel wel eens kunnen overheersen en heeft geel het paars van de inkeer ver voor de eerste Paasdag misschien al verdrongen.
Straks weer zoeken naar te hard gekookte eieren en je door de ‘chocolade-eitje-berg’ heen eten. Dat laatste als een soort moderne rijstebrijberg, maar achter deze chocoladeberg ligt geen luilekkerland, want het lekkers zit al in de berg zelf. Je hoeft niet eerst door een lastige opgave heen, want dat was die rijstebrijberg toch eigenlijk wel: een flinke opgave. Eerst wat moeilijks doormaken en dan de beloning: Luilekkerland dus.

Pasen op internet levert wat mij betreft een smakelijke verruiming op van mijn ‘Paasbegrip’:
- Er zijn steeds meer smaken paaseitjes, je kunt proeven in een testteam. Er werden zelfs testers gezocht!
- Spelletjes met Pasen: eitjes leggen, niemand zeggen.
- En er is een groot probleem: er blijven heel veel eitjes over. En dus zijn er tientallen recepten om je overgebleven paaseitjes weg te werken.
Voor ons, volgelingen van Jezus Christus blijft Pasen natuurlijk het belangrijkste feest van de kerk, de opstanding van Christus.
Laten we ons de vraag stellen: Wat betekent Pasen eigenlijk voor mij?
Een vraag die we ook best weer eens aan iemand anders kunnen stellen.
Ate Klomp


Kwetsbaarheid
In onze tijd blijkt hoe kwetsbaar de mens kan zijn. Kwetsbaarheid is een gevoel dat veel mensen hebben als het gaat om de ander. Degene waar het over gaat, kijkt er meestal heel anders tegenaan. Die ziet nog wel mogelijkheden, vaak met ondersteuning van anderen. Mantelzorgers met en zonder professionele ondersteuning. Een daad van liefde die het leven van de mantelzorgers nogal beïnvloedt. Het gevoel van kwetsbaarheid voor de mantelzorger neemt toe. En voor wie de zorg ervaart neemt het gevoel van kwetsbaarheid af.
In de kerkelijke gemeenschap gaan we op dezelfde manier met elkaar om. Er is een netwerk waarin we elkaar kennen en proberen elkaar te ondersteunen vooral als het moeilijker wordt. In huidige tijd is het moeilijk om elkaar te blijven zien, even te spreken of te ontmoeten. Het kan zelfs bedreigend zijn. Toch mag dat niet een reden zijn om geen contact met elkaar te hebben. Contact met elkaar zoeken, omzien naar elkaar, is een reddingsboei tegen eenzaamheid, een verbinding met de buitenwereld. Verbinding zoeken is tweerichtingsverkeer. Aan beide kanten van de lijn zit een persoon. Wees niet alleen ontvanger maar ook zender. Maak contact.
Wij dragen verantwoordelijkheid voor elkaar. Laten we een stukje kwetsbaarheid met elkaar delen. Laten we ons kwetsbaar opstellen Dat verlicht de druk van het gevoel van kwetsbaarheid.
Het mag eigenlijk niet voorkomen dat iemand tegen je zegt of dat jij tegen iemand zegt: “Jij bent de eerste die ik deze week zie en spreek.”
Chris de Haan


IJspret en appeltjesboom