November
De maand november roept bij mij altijd wat grijzige beelden op. Regelmatig hoef ik alleen maar naar buiten te kijken: er hangt een grijzig, mistig waas over huizen en straten. Geen wonder dat november ook wel ‘nevelmaand’ genoemd werd. Ik weet natuurlijk wel dat het in november echt niet altijd regent en ook is het beslist niet altijd mistig. Er zijn zeker ook zonnige novemberdagen, hoewel ik dan bijna meteen denk aan jaren dat er in november al een vorstperiode was en dat er geschaatst kon worden.
Toch is voor mij grijs de kleur die wel bij november past. Ik word er gelukkig niet somber van.
In de naam november zit het getal negen. Dat komt doordat tot in de tweede eeuw na Christus november op de kalender de negende maand was. Toen die kalender veranderde, hield november zijn naam van ‘de negende’, hoewel het nu alweer bijna tweeduizend jaar onze elfde maand is.
Er zijn nog wel andere namen voor de maand november. Zo is er wel sprake van de slachtmaand en ook de naam jachtmaand komt voor.
Beide namen schijnen samen te hangen met de voorbereiding op de wintermaanden die vanaf november voor de deur staan.
Om nog maar eens een andere invalshoek te kiezen: op de kerkelijke kalender is november niet de negende of de elfde, maar juist de laatste maand, met daarin de zondagen van de Voleinding. Eind november is de laatste zondag van het kerkelijk jaar, elk jaar weer een hele bijzondere viering van gedenken.

Ate Klomp


Als vanouds
Voorzichtig schuifelen de eerste mensen de kerkzaal binnen. Het is ook zo’n lange tijd geleden dat we gezongen hebben. En de kerk is ook anders. Waar zullen we gaan zitten. Nou, daar rechts is misschien wel het beste.
Even de hoes van de vleugel af en dan maar eens de eerste noten aanslaan. Het klinkt vertrouwd. Er wordt vrolijk door iedereen gepraat en zo langzamerhand vindt een ieder zijn plekje. De laatste zangers komen binnen en dan gaan we beginnen. Eerst maar eens eenstemmig en met een bekend lied. Na de tweede noot is het eigenlijk al als vanouds. Nou, nog niet helemaal als vanouds. Het is een andere kerkzaal dan we gewend zijn. Er zit nog veel galm in de zaal. Dat kan ook niet anders, want er wordt nog duchtig gewerkt. De vloerbedekking ligt er ook nog niet in. Bij de volgende repetitie zal waarschijnlijk de vloer voor een deel al bekleed zijn. Dat dempt de galm ook wat.
Na eenstemmig gaan we over op vierstemmig. Hoewel het soms bekende liederen zijn moet er toch regelmatig per stem gerepeteerd worden. Maar het lukt. Hier en daar wordt een stem extra geoefend, maar aan de gezichten van de zangers en zangeressen kun je zien dat ze genieten. Dat is als vanouds. En hoe mooi is het als een vierstemmig stuk opklinkt en iedereen de voldoening vindt van: dat hebben we toch maar weer ingestudeerd. En je hoort ook: O, dit krijgen we er wel in.
Aan het eind van de repetitie is van aarzelen en schuchterheid geen sprake meer. We zingen uit volle borst en met een tevreden gevoel op onze repetitie voor de Gedachtenisdienst op 21 november 2021. De eerste repetitie van de ‘zanggroep Oost ‘ in de Zuiderkerk in de bijna verbouwde kerkzaal zit erop. Daarna wordt er nog even nagepraat, ook als vanouds.
Hans Dorsman


Nieuwe Bijbelvertaling 21
U zult zeggen alweer een Bijbel Vertaling. Er zijn al zoveel vertalingen.
De NBV21 is de nieuwe Bijbel voor de 21e eeuw, bedoeld als standaardvertaling van de Bijbel voor Nederland en Vlaanderen. Deze vertaling is de afronding van een zorgvuldig en gebalanceerd traject. We hebben dit gedaan omdat revisie nodig is en waardevol, en omdat we inzagen dat het nog beter kon. Uitspraak NBG.
De NBV21 is de opvolger van de NBV. De NBV21 volgt dezelfde uitgangspunten als de NBV, maar legt andere accenten. Het is hetzelfde bouwwerk, maar vernieuwd en verbeterd.
Bij het verschijnen van de NBV in 2004 riep het NBG iedereen op om feedback op de vertaling te geven. Alle reacties zouden worden meegenomen om de vertaling bij te werken. De respons was overweldigend.
De NBV21 is gemaakt door het Nederlands-Vlaams Bijbelgenootschap (NBG). Het NBG brengt de Bijbel dichtbij, al meer dan 200 jaar. Samen met leden en donateurs maken we het mogelijk dat mensen in binnen- en buitenland de Bijbel ontdekken, ervaren en doorgeven. Dat doen we voor volgende generaties, in andere talen en in nieuwe vormen. Het NBG is er voor iedereen die de Bijbel relevant vindt en er zingeving voor zijn of haar leven aan wil ontlenen.
Van 2016 tot 2020 heeft het NBG gewerkt aan de revisie van de Nieuwe Bijbelvertaling. Het vertaalteam heeft de tekst van de NBV vers voor vers tegen het licht gehouden en aan de brontekst getoetst. Zo hebben we op een heel zorgvuldige manier de vertaling over de hele linie verbeterd en aangescherpt.
We hebben ruim twintigduizend kwesties bekeken. Daar zaten ook alle suggesties van lezers tussen. In zo’n twaalfduizend gevallen hebben we iets aan de vertaling veranderd (eerbiedshoofdletters niet meegeteld). We hebben stap voor stap gewerkt aan een vertaling die al het goede van de NBV combineert met alles wat nog beter kon. Het resultaat: een vertaling die vertrouwd voelt én als nieuw.
De NBV biedt een getrouwe weergave van de brontekst in natuurlijk Nederlands. Kenmerkend voor de NBV is de bijzondere aandacht voor het eigen karakter van ieder bijbelboek. Genre, stijl, en tekstkenmerken klinken in de vertaling goed door. Bovendien is steeds heel goed gelet op de voorleesbaarheid van de tekst.
De NBV is een interconfessionele vertaling waarin is meegewerkt door experts uit veel verschillende kerkelijke stromingen. Het Nederlands Bijbelgenootschap werkte hierin samen met het Vlaams Bijbelgenootschap, de Katholieke Bijbelstichting en de Vlaamse Bijbelstichting. De NBV is bedoeld als standaardvertaling voor het hele Nederlandse taalgebied.
Wilt u meer weten over de NBV21 kijk dan eens op W: https://nbv21.nl/ en op de website van het NBG, W: https://www.bijbelgenootschap.nl/
Dit artikel is samengesteld uit citaten, overgenomen uit bovengenoemde websites.
Chris de Haan

 

70 jaar televisie
Het afgelopen weekend was het 70 jaar geleden dat het eerste televisieprogramma in Nederland werd uitgezonden; het zal u vast niet zijn ontgaan! We werden daarom getrakteerd op allerlei herinneringen van BN-ers over allerlei onderwerpen en er werden fragmenten van oude series uitgezonden. Nu ben ik nogal nostalgisch aangelegd (mijn Chris zal dat niet ontkennen en zijn wijze hoofd schudden) en ik heb dus verschillende programma’s opgenomen om ze later, als hij er niet is, terug te kunnen kijken. En even te zwijmelen! Nu zullen velen van jullie dit herkennen. Wie herinnert zich immers niet met hoeveel spanning we uitkeken naar het kinderuurtje op woensdag- en zaterdagmiddag? (Pipo, Swiebertje, Ivanhoe en niet te vergeten Dappere Dodo) En wat dan op woensdag altijd als eerste kwam was vijf minuten ‘De Verrekijker’. Ik hoor het deuntje nog en zie die grote lens dichterbij komen. Als kind ging dan de wereld een beetje voor je open: er kwamen andere landen, vreemde gebruiken en andere culturen voorbij…. ik keek mijn ogen uit en ik vond het geweldig! En maar zwaaien naar tante Hannie!!
En nu: tegenwoordig: een stroom BN-ers (waarvan ik van velen nog nooit gehoord heb) komt dagelijks op het scherm voorbij, en de keus uit (o.a. praat-)programma’s is zo groot, dat je al moe wordt van het zappen. Van het nieuws wordt ook niet vrolijker tegenwoordig. Ik heb soms de neiging om het maar over te slaan. Er wordt trouwens gezegd dat de televisie zijn langste tijd heeft gehad. We kunnen in de toekomst gaan streamen wat we willen zien.

Dit weekend waren we in Roosendaal bij onze kinderen en kleinkinderen. En daar wordt dan altijd steevast verschillende keren gevraagd: “Beppe, zullen we een spelletje doen?” En dan gaan we scrabbelen, Yatzee-en of kindermonopoly spelen. Of iets met flonkerend diamantjes die je kan winnen bij een bordspelletje dat Frozen heet. De kinderen genieten, beppe geniet, wat wil je nog meer? Prachtig, die aandacht voor elkaar! De lange winteravonden komen er aan. Dus wat let je; ga spelletjes doen met elkaar in plaats van televisie te kijken.
En natuurlijk hebben we - nu Corona hopelijk op zijn retour is - ook weer meer tijd om elkaar te ontmoeten: familie, vrienden, maar ook mede-gemeenteleden in de kerk! Wat vroeger heel gewoon was, is vanzelf bijzonder geworden. Ik verheug me er op: activiteiten en ontmoetingen met jullie allen in de kerken van Drachten. Maar dan moeten we er wél zijn! En meedoen natuurlijk! Er mag en er moet weer leven in de brouwerij – lees kerk - komen. Er zijn meedenkers en meedoeners nodig.
En er is van alles te doen, dus: Kom op, en doe mee! Als je komt en meedoet, kom je er vanzelf weer tussen.
En dan máken we er met zijn allen wat van!
Hartelijke groeten,
Coby de Vries


Wachten tot het droog wordt?
Het kon niet uitblijven…ook wij werden op een middag, tijdens een fietstocht, overvallen door een hevige regenbui.
Buienradar gaf aan dat het waarschijnlijk niet droog zou blijven, maar och, het klopt niet altijd en misschien viel het mee en zou het meer droog dan nat zijn. En dat was ook zo, we hadden al heel wat kilometers gefietst voordat de bui kwam. We prezen ons gelukkig dat wij net op dat moment in het bos fietsten en konden schuilen onder de bomen.
En toen het bladerdak ons niet meer droog hield, was er ook nog een paraplu die ons bescherming bood.
En verder kun je niets anders doen dan wachten tot het droog wordt.
Ons geduld werd die middag wel op de proef gesteld, want deze regenbui liet zich niet snel verdrijven.
Wachten tot het droog wordt… tot het over is. Als een rode draad kleurt dit het leven van een mens. Wachten tot de situatie weer beter wordt en het leven weer lichter. Wachten en hopen op de dag dat het over zal zijn en dat wij weer, om bij het beeld van de fiets te blijven, kunnen ‘opstappen’ en door kunnen gaan met ons leven.
Maar hoe blijf je staande in de stromende regen, in de stormen van het leven, als het maar niet ‘droog’ wordt en je al zo lang wacht?!
Moeten we wel wachten tot het ‘droog’ is, tot het over is, of moeten we het er soms ook maar gewoon op wagen?
Niet wachten tot het corona-virus niet meer onder ons is, maar het er op wagen? En ons laten leiden door dit lied van vertrouwen:
‘Put your hand in the hand of the man who stilled the water?’
Leg je hand in de hand van de Man die het water rustig maakte…

Tijdens onze vakantie fietsten wij langs het Klöpkeshoes in Denekamp.
Een klöpkeshoes was in het begin van de 20ste eeuw te vinden op Twentse boerenerven. Het waren woningen van ongehuwde vrouwen, die veel tijd doorbrachten met bidden. In roerige tijden van het christendom riepen zij vanuit hun ‘vrome onderkomens’ rooms katholieken op tot het bijwonen van geheime kerkdiensten. Die waren in die tijd namelijk verboden.
Het heeft de gelovigen van toen vast bemoedigd, te weten dat er voor hen werd gebeden, maar het vroeg ook van hen vertrouwen om het er op te wagen ondanks het gevaar dat ze liepen.
Ook nu, in onze tijd, komt het er op aan. De coronacrisis heeft een streep door onze vertrouwde vormen, gewoontes en zekerheden gezet. Ons leven is gekanteld.
Ook in het kerk-zijn. Dit vraagt om omdenken en vertrouwen. Vertrouwen op God.
Het jaarthema van de PKN is deze keer: Van U is de toekomst.
Zullen we het er dan maar met Hem op wagen en niet wachten tot het helemaal droog is?
Gerda Bekius


Vakantie

even niet denken aan een doel
lekker ongepland op weg
gewoon zomaar wat dwalen
heerlijk slenteren langs de kust

alle muizenissen waaien weg
door het lopen in de wind
ik laat mijn gepieker los
mijn hoofd wordt leeg

golven stromen af en aan
in het schuim op het water
tussen kleine regenboogbellen
deinen gedachten heen en weer

de vloed komt op en het water
brengt wat vogelveren mee
laat ze achter op het basalt
voor mijn nieuwe vleugels

ik schrijf een tekstje op papier
vouw er een mooi bootje van
zet het scheepje op het water
wens het een behouden vaart

Aleid Dertien
Roptazijl
augustus 2021


Protestsongs